Twee weken geleden was het weer zover. De zoveelste poging. Deze keer hopelijk een poging van langere duur. In het verleden heb ik het al meerdere keren geprobeerd. Fitnessen. Ik ben inmiddels aan de vierde sportschool begonnen en ik werd met open armen ontvangen. Zij hebben natuurlijk van de vorige drie sportscholen begrepen dat ik altijd een goede sponsor ben geweest en dat ze altijd weinig tijd in mij hebben hoeven steken. Zulke leden zijn altijd welkom.
Fitness is deprimerend, saai en het hele gedoe zorgt er eigenlijk voor dat je nooit meer terug wilt. De stap die een mens moet zetten om daadwerkelijk naar de sportschool te gaan voelt als een zware keuze. Een keuze waar je minstens een uur over nadenkt. Ga ik wel, maar ik wil niet. Ga ik niet, is het wel weer zwak. Dus zit je uiteindelijk met tegenzin op de fiets om iets te gaan doen dat deprimerend en saai is.
De tegenwoordige apparaten in een sportschool zijn modern en hebben vele nummertjes en cijfertjes. Zo kun je ook zien hoeveel caloriexebn je verbruikt. Sta je verdikkeme ruim een half uur een soort langlaufbeweging te maken, verbruik je ongeveer 100 caloriexebn. Dat zijn dus twee crackers, en dan niet eens met kaas maar met jam ofzo! Kortom, sta je daar voor JanBruin (nieuwe term voor Jan-met-korte-achternaam) je een beetje uit te sloven, kom je daarna thuis en eet je 1 broodje kaas. Al die moeite voor niets gedaan.
Nu ben ik met een vriendin niet gaan fitnessen, maar volgen we een klas, Callanetics. Ik noem het liever huppen. Harde dance muziek, lerares strak in t pak en dames in alle soorten en maten, aan het huppen. Linkerbeen naar voren, linkerbeen terug. Rechterbeen naar achter, rechterbeen terug. Linkerknie omhoog, armen naar beneden. Vervolgens ook hele dansroutines. Linkerbeen zijwaarts en sluit, rechterbeen zijwaarts en sluit. Uiteindelijk sta je met je linkerbeen op de elleboog van je buurvrouw, je rechterbeen achter je oor en beide armen op je enkels. Best ingewikkeld. Daarna komen de gewichtjes tevoorschijn. Ik zou graag eens met de persoon die deze oefeningen uit heeft gevonden een praatje maken. Op het moment dat de gewichtjes tevoorschijn komen voelt Callanetics als een strafkamp. Ik kan me niet voorstellen dat het erg gezellig was toen iemand verzon om, met de gewichtjes in de handen, beide armen naar buiten te strekken en kleine rondjes te draaien. Daar is niemand blij mee, niet je armspieren en dus ook niet de persoon die het moet doen. Daarnaast is het ook een dubieus idee om zox92n fitnesszaal een muur van spiegels te geven. Wie vindt het nou leuk om zichzelf te zien zweten, stapjes te zien missen waardoor je precies tegen iedereen in het verkeerde been eerst voor zet of te zien dat de vriendin waarmee je bent sporten jouw misstap ook heeft gezien en inmiddels in een deuk ligt. Het enige leuke aan de spiegel is dat jij ook kunt lachen als jouw vriendin een misstap maakt en het vervolgens vier stappen duurt voordat ze snapt welk been er nu eerst naar voren moet. Het lachen was afgelopen week uitzonderlijk veel aanwezig omdat we een andere lerares hadden.
Een vrouw die normaal Bootcamp geeft, een afmat-klas waarna vrouwen aan zuurstofflessen worden afgevoerd. Deze vrouw leerde ons kennis te maken met tai-bo (mijn spellingscontrole geeft nu als alternatieve woorden Cairo, draaiboom, triplo en waaiboom. Moet je nagaan..). Deze schop en slaan les was voor mijn vriendin en ik een verrijking. Nog nooit hebben wij er belachelijker uit gezien en waren we daar ook zelf getuigen van. Onze slaande bewegingen zullen nog geen kind van drie jaar oud, bang maken. Onze schopbewegingen komen niet hoger dan 5 centimeter van de grond en dan nog hoor je spiertjes kraken en scheuren. We zijn dan ook erg gebaat bij de cursus spierherstellen die de sportschool aanbood, waarbij je een kit kreeg om terplekke je spieren weer aan elkaar te naaien. Er gaan flink wat klosjes hechtdraad door onze handen bij zox92n les. Leer je toch weer eens wat nieuws tijdens het sporten.
Toch heb ik met Callanetics een leukere variant gevonden voor fitness, dus ik hoop dat ik er deze keer niet persoonlijk voor zorg dat de hele crew van de sportschool een weekendje naar Centre Parcs kan, door mijn financixeble bijdragen.